Swakopmund

Vandaag met pijn in ons hart inpakken en vertrekken uit Solitaire. Wat is het hier heerlijk geweest zeg! Swakopmund wacht op ons, en dat is ook wel heel gaaf.
Met bijna 290 kilometer te rijden, vertrekken we lekker bijtijds. We halen een vroeg ontbijtje, met oploskoffie (blegh), een vers kaneelbroodje bij de bakker (deze was HEEL lekker) en dan gaan we vlug op weg.
De weg die we zouden gaan rijden vandaag werd beschreven als slecht en tweederde zou saai zijn om te rijden. Goed vooruitzicht dus..

Ik weet niet of wij beter worden in het spotten van de dieren, of dat ze zich nu daadwerkelijk meer laten zien. We zien een hoop oryxen en struisvogels langs de weg. Zo nu en dan zitten we paraat met onze camera’s en dan blijken we een verdwaalde struik of boomstronk te zien.
Opnieuw verbaasd het landschap ons continue, de hele reis veranderd het per uur. Het uitzicht verveeld dan ook nooit
We stoppen even als we een bord met “TROPIC OF CAPRICON” passeren, de Steenbokskeerkring, strekken even onze benen en gaan dan weer door.

We merken op een gegeven moment wel dat de weg verslechterd. Maar, omdat we door de Kuiseb Pass rijden, vergeten we dat al snel. Om elke bocht is weer een nieuw, fantastisch uitzicht. We stappen dan ook een aantal keren uit om een stukje te beklimmen en te ontdekken waar de foto’s het mooist zouden zijn. We hadden gieren verwacht hier in de bergen, maar die kwamen we toch niet tegen helaas.
We passeren ook elke keer dezelfde Nederlanders, wel grappig. Even een kletspraatje en weer door. Veel Nederlanders hier trouwens, de meesten maken ook echt dezelfde reis als dat wij doen. Lekker origineel zijn we dus.

Net als we de pass uitrijden, op vlak terrein, roept iemand JAAA STOP!
De combinatie van onze radio en het slechte wegdek waardoor de auto heel de tijd bonkt, zorgt ervoor dat we soms letterlijk moeten bléren om elkaar te verstaan.
Gestopt dus, vol op de rem. En daar was dan een gier, een vrij grote ook. (geen namen vragen, i would’nt know).
De rest van de weg van 120 km is inderdaad een vrij saaie, geasfalteerde weg richting de kust. Geen bergen, geen veranderend landschap, geen dieren.

Na een aantal uur verschijnt Walvisbaai in de verte, dit ligt een halfuurtje van Swakopmund af. Echt een vissersstadje dit, veel industrie en een grote haven met loodsen.
We rijden bewoonde wereld in en zien voor het eerst echte wijken, scholen, ziekenhuizen, politiebureau’s, enzovoorts. Kinderen in uniform steken de weg over, er zijn stoplichten en we worden zelfs staande gehouden door een agent wegens stadslicht op de auto. Echt zo’n enorm verschil met waar we vanochtend nog waren.

Swakopmund is erg toeristisch ingesteld, veel hotels, activiteiten, winkels, en bordjes. Er is een heuse boulevard met terrasjes en alles is ingesteld op vakantie houden. Heel gek.
In de auto merk je het niet, maar het is hier een heel stuk kouder dan waar we vandaan komen. 17 graden maar, en best een koele wind vanuit die kust. Koffers uit de auto dus, en zoeken naar die lange broeken en truien die we ergens hadden ingepakt.

Ons hotel (The Delight) is écht fantastisch! Heel modern, maar supernetjes met luxe bedden en douches. Na zo’n douche besluiten we lekker door de buurt te lopen. Langs de kust, want hey – die hadden we nog helemaal niet gezien in dit land. We moesten wel eerst even een restaurant reserveren voor de avond, dat kan hier gewoon bij het hotel zelf, zij bellen dan voor je. We kozen een restaurant die de voorkeur van de baliemedewerker had.

De boulevard zien in Afrika is heel vreemd. Palmbomen, hotels, het lijkt de Costa del Sol wel gewoon. We lopen rond op een Afrikaanse markt, worden compleet lastig gevallen en gaan dan lekker even terrassen aan de zee.
Dat terrasje bleek niet geheel relaxt, want net toen ik mijn mini bierproeverij’tje kreeg, ontstond er nogal wat commotie bij het tafeltje vol Nederlanders, naast ons.
Iedereen wees naar het strand en pakte meteen de camera’s er bij.
Dolfijnen! Ze zwommen echt zowat op het strand, héél dichtbij. Een rij van acht mensen, waaronder ikzelf, pakt allemaal een camera met vrij grote lens en beginnen fanatiek foto’s te schieten. Het is niet te doen om een dolfijn normaal op de foto te zetten. Hij gaat onder en je weet natuurlijk nooit waar ‘ie dan weer bovenkomt.
Ik heb mijn camera maar weggelegd en genoten van het moment. Want hoe bijzonder is dit?

------

De dag erna stond Levo Dolphin Tours op het programma. Dit hadden we al in Nederland via de mail kunnen boeken. Een populaire trip, volgens het internet.
De wekker ging weer vroeg, want de tour was van 9:00-12:00 en we moesten nog een stukje rijden.

Het ontbijt in het hotel, niet normaal hoeveel er was.
Er werden omeletten gebakken, er lagen hele kaas en worstplankjes, en er was zelfs oesters met champagne.
Vol en tevreden konden we op naar Walvisbaai voor de tour. Ik had me warm aangekleed want het was hier maar 17 graden en op het water kon het nog wel eens erg koud zijn.

De bootjes werden ingedeeld, en wij hadden geluk. De boten voor ons gingen met 16 man het water op en wij maar met acht! Met een Belgisch stel en twee mannen die uit de omgeving zelf kwamen.
Vrijwel meteen als we allemaal zitten, en de beste man nog bezig is met zijn uitleg over wat we kunnen gaan zien, zwemt er een zeeleeuw naast de boot. Nico, zo noemde onze gids hem. Nico was een slimmerd, want die wilde natuurlijk niet zoveel doen voor vis. En als je dat dan zomaar krijgt van iemand, dan paradeer je wel even op het dek van het bootje.
Nico sprong zo de boot op en bleef op het randje chillen voor zijn vis. Hij liet zich zelfs even aaien door jan en alleman. Klaar? Dan ging hij in een moordtempo richting het volgende bootje om hetzelfde riedeltje nog even te herhalen.

We varen het haventje uit, zien nog een pinguin (jawel, echt) in de verte zwemmen, en dan vervolgen we onze route naar Bird Island.
Gelukkig zitten we een beetje uit de wind in deze boot en er zijn zelfs dekentjes die je lekker over je heen kunt leggen mocht je het koud hebben.
Ik ben met heel andere dingen bezig, want de kapitein voert vogels gewoon uit zijn hand. Lastig om dat op de foto te krijgen, want ik ben gewoon bang..maarrr gelukt!
Na een halfuurtje (het is nu half 10) vraagt de kapitein of we koffie lusten. Na een aantal koffieaanbidders (ik noem geen namen) die heel hard JA roepen, pakt hij een fles Cherry likeur uit een kastje en giet bij iedereen twee tot drie shotglaasjes vol.
“Keeps you warm”.

Een aantal keer gooit hij ineens het roer om als hij hoort dat er iets te zien is. De bootjes dobberen in een kringetje bij elkaar als er ineens een grote groep dolfijnen langs de boten omhoog komen. Zó gaaf! Ze zwommen zo dicht naast onze boot, als je je arm uitstak, had je ze kunnen aanraken. Echt heel mooi!
Na een kwartier dolfijnen spotten, vertrekt de hele groep dieren en gaan wij ook weer door.

Onze lieve gids sprak Engels, Afrikaans, Duits én Nederlands in ene, wat soms voor nogal wat verwarring zorgde. Hij vertelde dat we zouden gaan kijken naar de Jakhalzen? Niemand begreep volledig wat hij bedoelde, want we zaten op het water. Jakhals had een Afrikaanse benaming kunnen zijn voor een of andere vogel.
Tot we bij de kust aankomen…Op een strand lopen vier jakhalzen rond. Ze jagen hier op de flamingo’s die dan in de branding staan. Heel gek..

We varen weer verder, ondertussen ben ik op het voorste dek gaan zitten, wat best eng was.
We denken in de verte een heleboel rotsen op het strand te zien, maar het blijken zeeleeuwen te zijn. 60,000 zeeleeuwen om precies te zijn.
We hebben nog nooit zoiets gezien, het is zo raar om niks anders te kunnen zien dan die dieren. Ze liggen te rollen, maken herrie, komen het strand op gehobbelt of zwemmen snel weg voor onze boot. En, eerlijk…het rook niet heel fris.
Een bijzonder tafereel om van zo dichtbij te mogen zien.

We vervolgen onze weg naar Pelican Island.
Dit is inderdaad weer precies wat je denkt…Pelikanen.
Ons mannetje fluit een paar keer en roept ‘comecomecome” en uiteraard komen er twee pelikanen aangevlogen. Dit lijkt een leuk verhaal, maar die beesten zijn groot van dichtbij, en zeker als het aan komt vliegen en vol in de rem moet OP de boot. Ik was gewoon bang hoor, ik heb mijn zoomlens gebruikt voor de foto’s, want ik durfde echt niet dichtbij te komen.

We krijgen zelfs nog lunch op de boot.
Uit een koelbox vist de gids een heuse schaal vol met broodjes, salades en wat lekkers te drinken. Ook oesters en champagne – alweer.
En ik was niet over te halen om een oestertje te proberen hoor mensen, no thank you.

Na de lunch gingen we rustig aan weer terug naar het startpunt.
In het haventje zien we Nico weer, die de boot weer inspringt voor wat laatste visjes. Wát een luilak zeg, hij relaxt hem gewoon in die haven tot we weer terugkomen.. en morgen waarschijnlijk weer.

De rest van de dag hebben we rustig aan gedaan. Beetje foto’s gemaakt, een middagdutje gedaan, rondgelopen in de stad en ’s avonds gegeten in een restaurantje.
Morgen ruilen we de kust weer om voor woestijn. Hállo korte broeken, sandalen en klagen over de hitte.